Aktualności · Plan lekcji · E-Dziennik · Download · Radiowęzeł · Kontakt · BIP · Szukaj
Strona główna

Kontakt
Statut
WSO
Koncepcja Pracy Szkoły
Kadra
Pedagog Szkolny
Przyjaciele Szkoły
Nasz patron
Nasze miasto
Podziękowania
Wyróżnieni Absolwenci
Hymn Szkoły
Nasze trofea
Finaliści
Absolwenci

Uczniowie:
Plan lekcji
Dzwonki
Samorząd Uczniowski
Autobusy Szkolne
Tematy Projektów
Zajęcia Pozalekcyjne
Plan Pracy Szkoły
Dni wolne od zajęć
Biblioteka Szkolna
Gry On-line
Konkursy
Filmy

Rodzice:
Zebrania Rodziców
Zasady rekrutacji
Gazetka Wywiadówkowa
Podręczniki
Wychowawcy Klas
Rada Rodziców
Regulaminy i Zarządzenia
Przydatne adresy
Archiwum Newsów

Szukaj w serwisie



Artykuły
Fotoreportaże
Podstrony Stałe
Różne i Różniste
Sport
Konkursy i Turnieje
Wymiana Młodzieży
Wydarzenia
Zebrania Rodziców
Wycieczki Szkolne
Prace Naszych Uczniów
Nasze Trofea

Strona główna działu

Klub Sportowy Żak
Klub Młodych Odkrywców
Zespoły Taneczne
Sport
Zespół Przyrodniczy
Gradowe Nowiny
Wolontariat
Klub Turystyczny Globtr...
Prace Naszych Uczniów
Klub Honorowego Dawcy K...

Gimnazjum Sześciokołowe
Bractwo Gradowego Wzgórza
Od umiejętności do sukcesu
Trzymaj Formę
Gradowe Bractwo
Mistrz Mapy Geograficznej
Wymiana Młodzieży
Podcasty
Szkoła Nowych Możliwości

Strona główna działu

Nowości:
Bezpieczne Wakacje 2017
Biegam Bo lubię Lasy 20...
II Szkolny Turniej CODU...
Mistrzostwa Szkoły w Pi...
Dzień Dziecka 2017 (str...
Dzień Dziecka 2017 (str...
Geogimnazjada 2017
Wycieczka Do Grodna 201...
Majówka 2017 (str. 5.)
Majówka 2017 (str. 4.)
...więcej...

Strona główna działu

Nowości:
Podanie o Przyjęcie Do...
Regulamin Rekrutacji -...
Film - Sieci Komputero...
Gazeta Wywiadówkowa 20...
Gazeta Wywiadówkowa 19...
How do you spell it? 2...
Gazeta Wywiadówkowa 18...
Zajęcia Pozalekcyjne
Wykaz podręczników 201...
Regulamin Rekrutacji -...
...więcej...

Czy odpowiadają Ci ceny w sklepiku szkolnym?
Zobacz archiwum sond
Zobacz wyniki
Głosów: 450
Komentarzy: 39

Różności do pobrania!



Nasz Patron

Ostatnia aktualizacja:
05 września 2007 r.

Nobliści Polscy

I Artykuły I Strona główna I
I
Drukuj I

Nobliści Polscy


MARIA SKŁODOWSKA-CURIE
(dwukrotna laureatka Nagrody Nobla: w roku 1903 z fizyki oraz z chemii w roku 1911)

"Ludzkość potrzebuje zapewne ludzi praktycznych, którzy pracują przeważnie dla własnych celów, chociaż pamiętają też o potrzebach ogółu. Lecz potrzebuje również marzycieli, których bezinteresowne dążenie do celu jest tak potężne, że nie potrafią oni zwracać uwagi na własną korzyść materialną."

(ur.1867-zm.1934) - żona Piotra Curie, fizyk i chemik; współtwórczyni nauki o promieniotwórczości, autorka pionierskich prac z fizyki i chemii jądrowej. Po ukończeniu pensji w Warszawie naukę kontynuowała początkowo na nielegalnym Uniwersytecie Latającym, a następnie korzystając z pracowni Muzeum Przemysłu i Rolnictwa; w 1891 wyjechała do Francji; studiowała na Sorbonie, gdzie od 1904 r. kierowała laboratorium i od 1906 r. (po śmierci męża) katedrą promieniotwórczości; zorganizowała Instytut Radowy w Paryżu, przyczyniła się do powstania, otwartej 1912, Pracowni Radiologicznej Warszawskiego Towarzystwa Nauk., a później (1932) - Instytutu Radowego w Warszawie. Kontynuowała badania A.H. Becquerela nad promieniowaniem emitowanym przez sole uranu; w wyniku tych prac wysunęła pogląd o atomowym charakterze promieniotwórczości (O promieniowaniu wysyłanym przez związki uranu i toru 1896). Podczas systematycznych badań promieniotwórczych minerałów zawierających uran i tor stwierdziła, że niektóre z nich wykazują większą aktywność promieniotwórczą, niżby to wynikało z zawartości w nich wymienionych pierwiastków; wyraziła przypuszczenie, że minerały te zawierają silniejsze od dotychczas znanych pierwiastki promieniotwórcze; dalsze badania doprowadziły do odkrycia w 1898 r., wspólnie z P. Curie, polonu i radu, za które to prace małżonkowie Curie (wraz z Becquerelem) otrzymali w 1903 Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki; następnie Skłodowska-Curie wyodrębniła rad. W 1911 Maria Skłodowska-Curie otrzymała po raz drugi Nagrodę Nobla, tym razem w dziedzinie chemii, za pracę nad chemicznymi i fizycznymi właściwościami polonu i radu oraz za prace dotyczące metod wyodrębniania, oczyszczania i pomiaru aktywności pierwiastków promieniotwórczych. W 1995 prochy Skłodowskiej-Curie i jej męża spoczęły w paryskim Panteonie.

Sławni o Marii Skłodowskiej-Curie
Prezydent RP Ignacy Mościcki (po Jej śmierci):
"Polska traci w śp. Pani Curie-Skłodowskiej nie tylko uczoną, ale i wielką obywatelkę, zawsze przez całe życie czujnie stojącą na straży interesów swojego narodu".
Albert Einstein:
"Pani Curie jest - z wszystkich ludzi na świecie - jednym nie zepsutym przez sławę człowiekiem"



HENRYK SIENKIEWICZ
(Literacka Nagroda Nobla w 1905 r.za powieść Quo vadis)

"Nie rzeczywistość sama, ale serce, z jakim ku niej przystępujemy, daje rzeczom kształty i kolory."

pseud. Litwos (ur.1846-zm.1916), prozaik i publicysta; od 1869 publicysta "Tygodnika Ilustrowanego", "Przeglądu Tygodniowego", "Gazety Polskiej", 1874-78 współwydawca "Niwy", 1882-87 red. "Słowa"; występował przeciw antypolskiej. polityce rządu niemieckiego ; po wybuchu I wojny światowej działał w Szwajcarii jako prezes Szwajcarskiego Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce; współzałożyciel Kasy im. Mianowskiego, 1899-1900 prezes Warsz. Kasy Przezorności dla Literatów i Dziennikarzy; odbył m.in. podróże do USA 1876-78 (Listy z podróży do Ameryki 1878) i do Zanzibaru 1890-91 (Listy z Afryki 1892); 1900 uczczony jubileuszem 25-lecia twórczości, który przypadał w 1897 (w darze od narodu otrzymał pałacyk w Oblęgorku pod Kielcami). We wczesnej twórczości nowelista, twórca najbardziej wyrazistych w literaturze epoki obrazów niedoli chłopa - osaczonego przez działających wspólnie dwór, plebanię i urzędników carskich (Szkice węglem 1880), zmuszonego do walki za cudzą sprawę (Bartek Zwycięzca 1882), marnującego talenty z braku warunków i możliwości edukacji (Janko Muzykant 1880), ginącego na obczyźnie w poszukiwaniu pracy (Za chlebem 1880) - oraz twórca obrazów niedoli wygnańczej i patriotycznej nostalgii (Latarnik 1882), a także ucisku zaborczej szkoły (Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela 1880); zyskał sławę jednego z największych twórców prozy polskiej i światowej jako autor powieści hist. pisanych "ku pokrzepieniu serc". W cyklu zw. Trylogią (Ogniem i mieczem, film J. Hoffmana 1999, Potop, film J. Hoffmana 1974, Pan Wołodyjowski - film J. Hoffmana 1969) zawarł niezwykle barwny i sugestywny, choć wyidealizowany, obraz życia i wydarzeń dziejowych w Polsce XVII w. (w dobie wojen kozackich, najazdu szwedzkiego., wojen z Turcją - 1648-72); w powieści Krzyżacy (film A. Forda 1960) dał wspaniałą wizję zmagań rycerskiej Polski z zakonem krzyżackim aż do zwycięstwa w bitwie pod Grunwaldem; w powieści z czasów Nerona Quo vadis ukazał duchowy tryumf chrześcijaństwa nad przemocą imperium rzymskiego. Z powieści Sienkiewicza o tematyce współczesnej (Rodzina Połanieckich, serial telew. J. Rybkowskiego 1978, pamflet na rewolucję Wiry) popularność zdobył portret dekadenta w Bez dogmatu ; ponadto powieści hist. Na polu chwały (1908) i Legiony (1918, nieukończona), powieść dla młodzieży W pustyni i w puszczy ( film W. Ślesickiego 1973 oraz druga ekranizacja w 2001, reż. Gavin Hood), opowiadania, utwory sceniczne (Zagłoba swatem), korespondencja Listy cz. 1-2 1977); publicystyka, pisma krytycznoliterackie; Dzieła (t. 1-60, 1948-55), Wybór nowel i opowiadań (1979), Dzieła wybrane (t. 1-9 1991); Pierwszy literacki Nobel przypadł w roku 1905, jeszcze przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości. Stąd też szczególny charakter i znaczenie wydarzenia, o którym Henryk Sienkiewicz tak mówił podczas uroczystości wręczenia nagrody:
"Jednakże zaszczyt ten, cenny dla wszystkich, o ileż jeszcze cenniejszym być musi dla syna Polski!... Głoszono ją umarłą a oto jeden z tysięcznych dowodów, że ona żyje!... Głoszono ją niezdolną do myślenia i pracy, a oto dowód, że działa!... Głoszono ją podbitą, a oto nowy dowód, że umie zwyciężać!..



WŁADYSŁAW STANISŁAW REYMONT
(Literacka Nagroda Nobla w 1924 r. za powieść Chłopi)

"Rzeczywistość jest z tej samej przędzy co i marzenia."

ur.1867-zm.1925, właściwie. S.W. Rejment (pisarz i publicysta; syn organisty wiejskiego, w młodości próbował różnych zawodów (m.in. pracował na kolei, w wędrownym teatrze); pod koniec życia osiadł w Kołaczkowie pod Wrześnią. Jeden z czołowych (wraz z S. Żeromskim) przedstawicieli nurtu realistycznego w prozie epoki Młodej Polski, łączył w twórczości żywiołowy realizm z tendencją do naturalistycznego studium środowiska i elementami modernistycznej nastrojowości i symboliki. W jego wczesnych utworach, oprócz naturalistycznych opisów środowisk (powieści Komediantka 1896, Fermenty 1897), występują akcenty ostrej krytyki społecznej w ukazywaniu stosunków na wsi (nowele Śmierć, Suka, W Porębie w tomie Spotkanie 1897, szkic powieściowy Sprawiedliwie 1899) oraz "praw dżungli", rządzących życiem kapitalistycznego miasta (powieść o Łodzi Ziemia obiecana 1899, ekranizacja w reżyserii A. Wajdy 1975). W swym głównym dziele - powieści Chłopi (t. 1-4 1904-09, serial telew. i ekranizacja w reżyserii J. Rybkowskiego 1973), za którą w 1924 otrzymał Nagrodę Nobla - zawarł epicki obraz życia zbiorowości chłopskiej (akcja w Lipcach pod Skierniewicami; obecnie Lipce Reymontowskie), określonego zarówno przez rytm przyrody (szczegółowy i plastyczny opis zajęć, zwyczajów i obrzędów), jak i procesy społeczne (rozwarstwienie wsi, konflikty z dworem), przyspieszające rozkład tradycyjnego patriarchalizmu, oraz przez konflikt instynktów i namiętności z surową regułą moralną.
Pisarz, z powodu ciężkiej choroby, nie mógł udać się do Sztokholmu - nagrodę odebrał w jego imieniu polski dyplomata, Alfred Wysocki i przesłał ją laureatowi przebywającemu wówczas na kuracji w Nicei. Stąd też nie było tradycyjnych przemówień. Jedynie z listów do przyjaciół dowiadujemy się, co autor myślał w owych chwilach:"Nagroda Nobla, pieniądze, sława wszechświatowa i człowiek, który bez zmęczenia wielkiego nie potrafi się rozebrać. To istna ironia życia, urągliwa i prawdziwie szatańska (...) Nie wiem, czy wiecie, ale ja jestem głęboko wierzący, więc przyjmuję, co na mnie spada jak dopust Boży. Że się wierzgnie i zaklnie, nic dziwnego, ale poza tym z pokorą ciągnę moją taczkę. Juści chciałbym jeszcze żyć, bo chciałbym jeszcze coś zrobić".


CZESŁAW MIŁOSZ
(Literacka Nagroda Nobla w 1980 r. za twórczość poetycką)

"Nadziei każdy musi szukać sam dla siebie. Nie ma żadnej powszechnej recepty."

(ur.1911-zm.2004) - poeta, prozaik, eseista, tłumacz; przed 1939 w wileńskiej grupie Żagary; podczas okupacji niemieckiej uczestnik podziemnego życia kulturalnego w Warszawie; 1945-50 w polskiej służbie dyplomatycznej; 1951 pozostał na emigracji we Francji, od 1960 w USA, 1961-78 prof. Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley; od 1992 członek. PAU. W poezji ewoluował od apokaliptycznej (zbiór Poemat o czasie zastygłym 1933) i symbolistyczno-estetycznej wizji świata (Trzy zimy 1936), przez ironiczno-tragiczny obraz losów ludzkich w czasach wojny (Ocalenie 1945) ku problematyce historiozoficznej i kulturowej, w której dominującym tematem jest konfrontacja uniwersalnych wartości moralnych i estetycznych z doświadczeniami historycznymi człowieka XX w.; w twórczości poetyckiej, programowo zintelektualizowanej, łączącej liryzm z klasycyzującą dyscypliną, patos z ironicznym dystansem, Miłosz odwołuje się do różnych tradycji (T.S. Eliot), także rodzimej tradycji romantycznej; poematy Traktat moralny (1948), Traktat poetycki (1957), zbiory wierszy Miasto bez imienia (1969), Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada (1974), Dalsze okolice (1991); w esejach podejmuje rozważania nad istotą poezji, polemizuje z utartymi sposobami widzenia narodowej tradycji, poszukuje źródeł kryzysu duchowego współczesnego człowieka, objawiającego się m.in. erozją wyobraźni religijnej; m.in. Zniewolony umysł (1953), Rodzinna Europa (1959), Człowiek wśród skorpionów (1962 - o S. Brzozowskim), Ziemia Ulro (1977), Ogród nauk (1979), Zaczynając od moich ulic (1985); powieści politycznej Zdobycie władzy; wspomnieniowa Dolina Issy (1955, ekranizacja T. Konwickiego 1982); dziennik Rok myśliwego (1990); przekłady poezji ( Mowa wiązana 1986), zwł. anglosaskiej (od W. Szekspira i J. Miltona po Eliota i R. Jeffersa), także poezji polskiej na język angielski. Czesław Miłosz przebywał od dłuższego czasu w Stanach Zjednoczonych jako wykładowca Uniwersytetu w Berkeley, gdy w roku 1980 otrzymał wiadomość o przyznaniu mu Nagrody Nobla za twórczość poetycką. W Polsce nazwisko Miłosza było wówczas objęte ścisłą cenzurą, niewiele osób miało szansę zapoznać się z jego utworami, tak więc opinia społeczna przyjęła ten fakt z dużym zaskoczeniem. Nie umniejszało to wszakże radości i dumy, a nagrodę dla polskiego poety łączono z nadziejami niedawno powstałej "Solidarności".
Poeta w przemówieniu noblowskim mówił:
"Każdy poeta zależy do pokoleń, które pisały w jego rodzinnym języku, dziedziczy style i formy wypracowane przez tych, co żyli przed nim. Równocześnie jednak czuje, że te dawne sposoby wypowiedzi nie są dostosowane do jego własnego doświadczenia. (...)Dobrze jest urodzić się w małym kraju, gdzie przyroda jest ludzka, na miarę człowieka, gdzie w ciągu stuleci współżyły ze sobą różne języki i różne religie."


LECH WAŁĘSA
(Pokojowa Nagroda Nobla w 1983 r.)

"Mówi się, że Pokojowa Nagroda Nobla zapewnia nieśmiertelność.
Mnie na pewno zapewniła życie."


(ur. 1943) - działacz związkowy, polityk, z zawodu elektryk; 1967-76, 1980-81 i od 1983 pracownik Stoczni Gdańskiej (zwalniany z pracy za działalność związkową), XII 1970 członek Komitetu Strajkowego; od 1978 w komitecie założycielskim Wolnych Związków Zaw. Wybrzeża; VIII 198 współorganizator strajku w Stoczni Gdańskiej, przewodniczący Międzyzakładowego Kom. Strajkowego, podpisał porozumienie z komisją rządową; współzałożyciel (IX 1980) NSZZ "Solidarność" (1980-81 przewodniczący Krajowej Komisji Porozumiewawczej, następnie Komisji Krajowej); XII 1981-XI 1982 internowany, po zwolnieniu kontynuował działalność polityczną i związkową, 1987-90 przewodn. Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ "Solidarność"; 1988 współorganizator strajku w Stoczni Gdańsk; współzałożyciel (XII 1988) Kom. Obywatelskiego przy przewodnictwie NSZZ "Solidarność"; 1990 przewodn. Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność"; współtwórca: 1989 porozumień Okrągłego Stołu (przewodn. reprezentacji ruchu społ. Solidarność), zwycięstwa Komitetu Obywatelskiego w wyborach parlamentarnych i utworzenia pierwszego niekomunistycznego rządu w powojennej Polsce; współinicjator zasadniczej przebudowy ustroju politycznego i gospodarki Polski (utworzenie niepodległego, demokratycznego państwa z gospodarką rynkową); XII 1990-XII 1995 prezydent RP i zwierzchnik Sił Zbrojnych RP; wspierał politykę zasadniczych przekształceń ekonomicznych, społecznych i politycznych , opowiadał się za systemem prezydenckim, nie zdołał utworzyć własnego obozu politycznego; 1995 załozył. Instytut. im. Lecha Wałęsy; w 1997 wsparł kampanię wyborczą AWS do sejmu; autobiografie Droga nadziei (1987), Drogi do wolności (1991), Wszystko co robię, robię dla Polski (1995). W 1983 jako lider podziemnej Solidarności otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla Odebrała ją jego żona Danuta Wałęsa 10grudnia 1983 roku w Oslo. Władze PRL odmówiły wydania Wałęsie paszportu.
Lech Wałęsa jest jedynym Polakiem wyróżnionym Pokojową Nagrodą Nobla




WISŁAWA SZYMBORSKA
(Literacka Nagroda Nobla w 1996 r.)

"Każdy przecież początek to tylko ciąg dalszy, a księga zdarzeń zawsze otwarta w połowie"

(ur. 1923) - poetka; 1952-66 współredaktorka "Życia Literackiego", gdzie 1968-81 prowadziła stały felieton Lektury nadobowiązkowe (wyd. książkowe cz. 1-2 1973-81); początkowo uprawiała poezję podporządkowaną celom dydaktyczno-propagandowym (zbiory Dlatego żyjemy 1952, Pytania zadawane sobie 1954), następnie zwróciła się ku liryce o charakterze intelektualnym i moralistycznym, skupionej głównie na analizie sytuacji egzystencjalnej człowieka; kruchości i przypadkowości życia ludzkiego Szymborska przeciwstawia trwałą wartość osiągnięć człowieka jako twórcy kultury; podejmuje też obronę indywidualnej wyobraźni i wrażliwości przed dominującym w XX w. odpersonalizowanym myśleniem i odczuwaniem; poczynając od tomu Wołanie do Yeti (1957) dysponuje własną formą wypowiedzi poetyckiej, doskonaloną w kolejnych zbiorach (Sól 1962, Sto pociech, 1967; Wszelki wypadek ,1972, Wielka liczba ,1976; Ludzie na moście ,1986 ; Koniec i początek 1993), odznaczającą się lapidarnością i wyrafinowaną prostotą, dyskrecją emocjonalną, a zwłaszcza mistrzowskim operowaniem konceptem poetyckim i ironią. Nagrodę otrzymała w 1996 r. za "poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości" W przemówieniu sztokholmskim poetka dzieliła się swoją refleksją: " (...) wszelka wiedza, która nie wyłania z siebie nowych pytań, staje się w szybkim czasie martwa, traci temperaturę sprzyjającą życiu. W najskrajniejszych przypadkach, o czym dobrze wiadomo z historii dawnej i współczesnej, potrafi być nawet śmiertelnie groźna dla społeczeństw. Dlatego tak wysoko cenię sobie dwa małe słowa: "nie wiem", małe, ale mocno uskrzydlone. Rozszerzające nam życie na obszary, które mieszczą się w nas samych i obszary, w których zawieszona jest nasza nikła Ziemia."





Nasi Patroni powiedzieli


Maria Skłodowska-Curie
Niech każdy z nas, jak jedwabnik, tka swój kokon i nie żąda wyjaśnień, po co i na co...

Im bardziej się człowiek starzeje, tym mocniej czuje, że umiejętność cieszenia się chwilą bieżącą jest cennym darem podobnym do stanu łaski.

Człowiek nigdy nie ogląda się na to, co zrobione, ale na to patrzy, co ma przed sobą do zrobienia.

Jestem z tych, którzy wierzą, że Nauka jest czymś bardzo pięknym.
Niczego w życiu nie należy się bać, należy to tylko zrozumieć. Trzeba mieć wytrwałość i wiarę w siebie.

Trzeba wierzyć, że człowiek jest do czegoś zdolny i osiągnąć to za wszelką cenę.


Henryk Sienkiewicz
Nieszczęście ma to do siebie, iż stoi, a człowiek, czy chce, czy nie chce, musi iść w przyszłość, więc odchodzi od niego coraz dalej.

Człowiek zawsze może wstąpić na lepszą drogę — póki żyje.

Dobroć serca jest tym, czym ciepło słońca: ona daje życie.

Głupoty ludzkiej nie można brać w rachubę, albowiem jest nieskończoną.

Miłość nie jest całkowicie ślepa, ale cierpi na daltonizm.

Tylko małe świeczki gasną od westchnień.

Łatwiej na świecie o filozofię, niż o dobrą radę.

Szczęście jest zawsze tam, gdzie je człowiek widzi.


Władysław Reymont
Rzeczywistość jest z tej samej przędzy co i marzenia.

Siłę człowieka mierzy się ilością jego nieprzyjaciół.

Muzyka to chińska łamigłówka, którą każdy rozwiązuje po swojemu i zawsze dobrze, bo jest bez rozwiązania.

Życie nie daje nam tego co chcemy, tylko to, co ma dla nas.

W życiu, jak w pociągu – każdy chciał by przejechać na gapę.


Czesław Miłosz
Kiedy ludzie przestaną wierzyć, że jest zło i jest dobro, tylko piękno przywoła ich do siebie i ocali.

Zawsze mamy nadzieję, że jakoś to się ułoży, bo inni są lepsi od nas.

Jest taka cierpienia granica, Za którą się uśmiech pogodny zaczyna (...)

Zaiste, wariat na swobodzie największą kleską jest w przyrodzie.


Wisława Szymborska
Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono.

Czemu ty się zła godzino, z niepotrzebnym mieszasz lękiem? Jesteś – a więc musisz minąć. Miniesz – a więc to jest piękne.

Nic dwa razy się nie zdarza i nie zdarzy. Z tej przyczyny zrodziliśmy się bez wprawy i pomrzemy bez rutyny.

Człowiek, który nie poczuł smaku swoich łez - nie jest prawdziwym człowiekiem.


Lech Wałęsa
A jak się nie wie, co się buduje, to nawet szałasu nie można rozbierać, bo deszcz na głowę będzie padał.

Gdyby w jeziorze były ryby, wędkowanie nie miałoby sensu.

Mali ludzie. Wierzą, że jak mnie zniszczą, to urosną.
Opracowanie:Dev, Dorota Szafoni
Fotografie:images.google.pl
Dodał:Dev

[  DODAJ SWÓJ KOMENTARZ ]

Zobacz również:

1. Polanów
2. Alfred Nobel i historia nagrody jego imienia
3. Laureaci Nagrody Nobla związani z Polską

Poleć na:

I Drukuj I Artykuły I Strona główna I

I 11117 / 382 / I